Auteur: Redactie Inzicht Media
“Ik kijk vooral naar wat wél kan.” Het is een zin die Pieter typeert. Hij woont samen met zijn vrouw Milly in een split-level appartement in een rustige woonwijk, met aan de voor- én achterkant uitzicht op het water. Een droom die hij al had lang voordat zijn leven veranderde door een beenamputatie.
Een ingrijpende periode
In 2016 ging Pieter naar de huisarts omdat hij bulten voelde bij zijn knie en dijbeen. Ze deden geen pijn, maar groeiden wel. Na doorverwijzing volgde de diagnose: botkanker. Een enorme schok voor Pieter en zijn gezin. Artsen probeerden zijn been te behouden, maar uiteindelijk bleek amputatie onvermijdelijk. In januari 2018 werd zijn been geamputeerd.
“Het is niet leuk, daar ben ik eerlijk over,” zegt Pieter. “Maar je moet ook realistisch blijven. Er zijn altijd ergere dingen.” Tijdens zijn revalidatie zag hij hoeveel anderen met nog zwaardere beperkingen te maken hadden. Dat gaf hem perspectief.
Vandaag draagt Pieter een prothese, sport hij meerdere keren per week, rijdt hij auto en fietst hij regelmatig. “Ik kijk vooral naar wat wél kan.” Die positieve instelling is de rode draad in zijn leven. Hij blijft actief, betrokken en brengt veel tijd door met zijn familie.
In 2026 krijgt Pieter een klikprothese in plaats van een kokerprothese. “Hiermee kan ik de prothese als het ware aan mijn resterende been klikken, in plaats van dat ik de prothese over mijn been heen moet schuiven,” legt hij uit. Er hoort een intensieve revalidatieperiode bij, maar dat heeft hij ervoor over. “Ik heb van een ervaringsdeskundige gehoord dat ze met haar klikprothese weer 10 kilometer kan lopen, daar teken ik voor!” Ook hierin klinkt zijn vertrouwen door in wat mogelijk is.
Bewust gekozen voor een appartement
Veertig jaar werkte Pieter bij de Rabobank. Een mooie carrière, waarin hij gewend was vooruit te denken en oplossingen te zoeken. Die instelling bleek ook privé van grote waarde. Toen traplopen in hun eengezinswoning steeds moeilijker werd, groeide het besef dat hun woonsituatie niet langer vanzelfsprekend was. De vraag werd: verbouwen of verhuizen?
Pieter en Milly maakten een weloverwogen overstap naar een appartement. De amputatie versnelde dat proces, maar de wens om aan het water te wonen leefde al langer. “Ik wilde altijd graag aan het water wonen, ook al vóór de amputatie. En hier klopt alles: aan de voor- en achterkant van het huis is water. Het is een rustige woonwijk, maar je bent ook zo in de stad.”
Het appartement is onderhoudsvriendelijk en praktisch ingericht. Hun twee dochters wonen met hun gezinnen in de buurt. “Ze komen vaak langs. Even een bakkie doordeweeks of samen eten.” Pieter en Milly halen regelmatig hun kleinkinderen op van school. “Onze dochters zaten vroeger op dezelfde school. Nu sta ik daar weer, net als toen.”
In hun vorige woning waren trappen een dagelijks obstakel. Pieter moest op zijn billen naar boven en gebruikte boven krukken, omdat het te krap was voor een rolstoel. Verbouwen zou ingrijpend zijn geweest. ‘’Toen kwam onze dochter met dit appartement en daar waren we meteen heel enthousiast over.”
Het hele huis weer toegankelijk
Bij de verhuizing bleek één detail een uitdaging: een klein trapje naar de woonkamer. Pieter en Milly wonen in een split-level appartement, waardoor de woonkamer en het terras bereikbaar zijn via een aantal treden. “Maar we wilden hier zó graag wonen, dit huis konden we niet aan ons voorbij laten gaan,” zegt Pieter. Het past bij zijn manier van denken: niet blijven hangen in wat lastig is, maar zoeken naar wat mogelijk is.
De oplossing werd gevonden in een traplift. Daardoor kan Pieter zich volledig zelfstandig door het hele huis bewegen. Overdag loopt hij meestal met zijn prothese en neemt hij soms zelf de trap. “Maar ’s avonds doe ik mijn prothese af. Dan gebruik ik de rolstoel en ga ik met de traplift omhoog of omlaag.” Daarnaast heeft hij op beide verdiepingen een rolstoel staan.
“De traplift hoort nu gewoon bij het huis,” zegt hij. “Ik ben erg tevreden over de traplift. Ik kan niet anders zeggen.” Zo blijft niet alleen het appartement volledig toegankelijk, maar ook het leven dat Pieter en Milly daar samen leiden, dicht bij hun dochters en kleinkinderen, in een rustige wijk aan het water. En steeds weer diezelfde overtuiging: kijken naar wat wél kan.
Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door Otolift
